نمی دانم این حرف های به اصطلاح دل ، با کدام اندیشه می خواهند نوشته شوند؟

و بدتر از آن این که لغتی برایشان ساخته نشده است !

سخت در عجبم که انسان های نخستین با آن همه کمبود واژه  چگونه حرف دل می گفته اند؟

یا اینکه چطور فوران احساساتشان را روی سنگها خاموش می کرده اند؟

که من به اندازه ی یک آتشفشان خفته دلم گرفته است...!

و اگر به اندازه تمام راه شیری برایم واژه بسازی، باز هم می نویسم و باز هم خط می زنم که هیچ واژه ای به اندازه ی یک آغوش آشنا، یک آتشفشان را خاموش نمی کند !

نوشته شده در چهارشنبه ۱۳٩٠/٩/۱٦ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ توسط شقایق نظرات ()